Dalamhati Sa Silong Ng Langit

Manaka-nakang
gumuguhit sa langit
ang mga matatalim
na kiwal ng kidlat
sa pagkakayungyong
ng makakapal na bagwis
ng karimlan;

Sa silong nito,
natagpuan ko
ang aking sariling
lugami sa burak
ng kapighatiang
dala ng kapalaran.

Nobela-Ikalawang Yugto

Umaambon nun. Hinihintay ko siya sa dati naming tagpuan kasi may sasabihin daw siya na importante. Kaya, kapiling ng mga lamok, matiyaga akong naghihintay. Napangiti ako nang siya ay dumating ( sabik akong makita araw-araw si Dianne). Nang mga sandaling iyon, seryoso ang kanyang mukha.

" Anong sasabihin mong importante? Sasama ka na sa 'kin? Magtatanan na tayo?" Jeje, joke lang ang sinabi ko pang-alis lungkot.

"Hindi..ano ka ba..? May sasabihin nga akong importante...sana'y maintindihan mo," sambit niya.

" Ano..? Sabihin mo" ang naiwika kong alangang nananabik na kinakabahan.

"Sasama ako kay Shiela...naghahanap siya ng talent for Japan...siya daw bahala sa 'kin...sa mga papeles..allowance habang nagti-training. Nagbigay na rin siya ng tulong sa amin..sa aking pamilya," paliwanag niya.

"Ano..? Tayo..? Papaano tayo?" ang naiwika kong hindi ko maintindihan kung magagalit o maawa.

Para nga talaga akong pinagsakluban ng langit at lupa ( corny na kung corny). Nasa isip ko nang mga panahong iyon ay di dapat ako papayag.

"Hindi...hindi maaari..mahal mo 'ko hindi ba? Kung ganun, ba't ka aalis? Please...wag kang umalis...Dianne naman," ang naibusal ko.

" Buo na ang aking pasya...naka-oo na ako kay Shiela. Mahal na mahal kita, 'lam mo yan at alam kong mahal mo rin ako-- makapaghihintay, makatitiis tayo. Ang di ko matiis ay ang mamamatay sa gutom ang aking pamilya...alam mo naman diba..?diba...?" ang naibusal niya ng pumapatak ang luha.

" Naiintindihan kita...alam ko...pero, wala na bang ibang paraan..wala na ba? Konting hintay na lang ga-graduate na ako diba? Kung gusto mo, ibibigay ko nalang ang buong allowance ko...sige na please? Huwag kang umalis...," pagmamakaawa ko.

Natahimik siya. Nakatitig siya sa akin...kay lalim ng mga titig na iyon-tumatagos sa aking kaluluwa. Matagal kaming nagkatitigan hanggang sa may nakita akong determinasyon sa kanyang mga mata...deterninasyong nagsasabing buo na ang kanyang pasya at wala na akong pag-asang mapigilan pa siya.

Daglian siyang tumalikod at pahagulgol na tumakbo. Mangiyak-ngiyak din akong hinahabol siya. Tumutulo na ang uhog ko sa mga sandaling iyon. Sirang-sira na ang macho-figure ko...subali't wala akong pakialam. Ang naiisip ko nang mga sandaling iyon ay ang pigilan siya.

Naabutan ko siya at niyakap ng buong higpit...ng yakap na tila walang hanggan. Umiiyak siyang nagpupumiglas.

"Sige na...tama na..ano ba?! Iiwan na kita! Mahal na mahal kita," paiyak niyang naiwika.

Galit na si Dianne ng mga sandaling iyon. Kaya, dahan-dahan akong lumuwag sa pagkakayakap-huminahon. Natigilan kaming dalawa. Naninimbang sa mga pangyayari. Hagulgol ang kanyang huling pahimakas nang siya ay tumakbo papalayo at naiwan akong natutulalang nakatingin sa kawalan.

Hindi ako mapalagay nang mga sandaling iyon. Naghaluhalo na ang alinsangan at lamig ng ambon at luha at uhog. Litung-lito ang isip ko. Ang tanging alam ko ay di dapat ako papayag. Papaano na lang ang mga taong pinagsamahan namin, ganun na lang ba yun? Ang mga happy moments namin?--na kahit wala kaming kapera-pera ay masaya at very sweet pa rin kami. Papaano na lang ang mga maliligayang sandaling pinagsaluhan namin-sa sine...sa park..sa simbahan...sa motel...at kung saan-saan pang tagpuan namin. Subali't wala na akong ibang magagawa pa sa mga sandaling iyon. Nakapagdesisyon na siya. Dumating na lang sa akin ang tinatawag nating "realization". Napagtanto kong wala na...hindi ko na siya mapipigilan pa. Napahagulgol na lamang akong napapaluhod na tila baliw sa tingin ng mga taong nagdaraan......itutuloy

Nobela-Unang Yugto

Isinilang si Dianne na nakahiga sa karangyaan--ang tinutukoy ko ay ang kabalintunaan. Sagana sila sa pagkain, kaya ang kanyang pamilya'y halos araw-araw nagdidildil ng asin, o mas lalong tumpak, nagdidildil ng kanin--kasi kung minsan mas marami pang butil ng asin ang naihahanda sa hapag-kainan.

Sila ay may magagarang damit, kaya, ang karaniwang suot ng kanyang pamilya ay napapalamutian ng pinagtagpi-tagping retasong pinagtiyatiyagaang tahiin ng kanyang ina.

Mandin, sila'y may magandang tahanan, kaya, palagay ang kanilang pamilya sa isang tahanang patirik sa gilid ng estero at kadalasang dinadalaw ng mga tubig-baha kasama ng mga alingasaw ng mga nakabarang basura.

Si Dianne ay biniyayaan ng maraming kapatid, kaya, nang una akong makadalaw sa kanila, nakilala ko sina Diego at Entoy at Loloy at Katrina at Cecilia at Jay at Rose at Juliejim at Jean at Rhodessa at Larry at ang bunsong si Cris Lance.

Ang mga magulang ni Dianne ay masisipag sa trabaho. Ang kanyang ama ay isang konduktor at kargador sa kanto at extra sa pelikula at basurero sa smokey mountain at dakilang ama. Ang kanyang ina ay masipag din, isang labandera at tindera at taka-benta ng ulam--pag-aari ng kanilang kapitbahay--at manikurista.

Kami ni Dianne naman, halos apat na taon ng mag-on--tagal nun. Una ko siyang nakilala nung haiskul pa lamang kami. Magkaklase kasi kami nung 4th year. Matalino siya, maganda pa. Sa kanya ako nagpapaturo ng aralin sa Matematika nun. Katunayan, siya ang naging Valedictorian namin. Dahil sa katalinuhan, nakatanggap siya ng scholarship grant sa college at nakapag-aral ng isang semester. Karihapan ang dahilan kung bakit siya nahinto at mamasukang saleslady sa isang department store sa Davao.

Minsan, tuwing kami nagkikita, naaaninag ko ang lungkot sa kanyang mga mata, suliranin sa pamilya--labis na kahirapan. Kaya, madalas, kahit hindi siya nagpaparamdam, nagbibigay ako ng konting tulong. Minsan,panakaw pa nga akong kumukuha ng kahit anong mapapakinabangan sa amin--sabon, damit, tirang pagkain at kung anu-ano pang maaaring maipamasak sikmura--sa hangad na makatulong. Minsan nga, kahit allowance ko ay naiibibigay ko--pangkain, pantoma, pangyosi.Mahal na mahal ko si Dianne, kaya, ginagawa ko ang lahat lumigaya lamang siya.