Inaararo ng dambuhalang eroplano
ang nangingintab na pisngi ng langit;
sintatag ng loob mong lumisan
ang pagsalunga nito
sa kakapalanng alapaap
na pinaghahagunutan
ng masungit na bugso ng hangin.
Naiwan sa ibaba ang alinsangan
at ang sali-salimuot
na mga ingay ng paliparan;
mandin ang isang pusong
nagtitiis langhapin
ang usok at nabibingi
sa singasing na dala
ng iyong pagpailanlang,
matingala't masundan ka lamang ng tanaw...
Malao't madali, ika'y magbabalik...
sana'y sa paliparan 143
ka pa rin lalapag...
kung saan,
nananatiling nakatayo
ang isang pusong
umaasa't umaasam
na mahaplusan muli
ng malamyos na himig
ng iyong pagmamahal.
(kay rose)
Wednesday, April 29, 2009
Marahan
Marahang marahan,
lumapit ka irog;
sa aking balikat
ay iyong isandal,
pagal na isipan
at hapong damdamin.
Marahang marahan,
ika'y humimlay;
sa aking dibdib
ay damhin mo ang pintig
ng dalisay na himig,
ng wagas na pag-ibig.
Marahang marahan,
mata'y ipikit;
Huwag nang manimdim
sa ulang nagngangalit,
maya-maya lamang,
liliwanag din
ang langit.
Marahan...
marahan lamang irog.
Sa aking kandungan,
payapang isipan,
sana'y iyong makamtan.
Ngayon,
sa paghaplos ng liwanag
an hinabi ng buwan,
lalong tumitingkad
iyong kagandahan.
Habang kumakaway
ang iyong panagimpan,
sa aking sarili,
ika'y iduduyan
ng marahang marahan.
Bukas, marahan din,
tayo'y manalunton
sa malambot na talahiban;
sa silong ng bughaw na langit
ay buong laya nating damhin,
buong galak nating salubungin,
samyo ng sariwang hangin;
sarili'y ating lunurin
sa kaluwalhatiang bugso
ng wagas na damdamin.
lumapit ka irog;
sa aking balikat
ay iyong isandal,
pagal na isipan
at hapong damdamin.
Marahang marahan,
ika'y humimlay;
sa aking dibdib
ay damhin mo ang pintig
ng dalisay na himig,
ng wagas na pag-ibig.
Marahang marahan,
mata'y ipikit;
Huwag nang manimdim
sa ulang nagngangalit,
maya-maya lamang,
liliwanag din
ang langit.
Marahan...
marahan lamang irog.
Sa aking kandungan,
payapang isipan,
sana'y iyong makamtan.
Ngayon,
sa paghaplos ng liwanag
an hinabi ng buwan,
lalong tumitingkad
iyong kagandahan.
Habang kumakaway
ang iyong panagimpan,
sa aking sarili,
ika'y iduduyan
ng marahang marahan.
Bukas, marahan din,
tayo'y manalunton
sa malambot na talahiban;
sa silong ng bughaw na langit
ay buong laya nating damhin,
buong galak nating salubungin,
samyo ng sariwang hangin;
sarili'y ating lunurin
sa kaluwalhatiang bugso
ng wagas na damdamin.
Duyan
Sa tuwing ika'y manangis
iniyuyugyog kita
sa duyan ng aking pagmamahal;
ako,
ang duyan mo;
ang duyan mo'y ako.
Sa mga sandali ng pangamba,
iniyuyugyog kita
sa duyan
ng aking pag-asa;
ako ang duyan mo,
ang duyan mo'y ako;
Sa panahon ng ating pagnanasa,
iniyuyugyog kita duyan
ng wagas kong pagsinta;
ako ang duyan mo,
ang duyan mo'y ako;
Sa tuwing ika'y nahahapo
buhat sa yugyog ng karurukan;
ng masiglang suyuan,
walang malay kang nahihiga
namamahinga,
sa kandungan ko- ang duyan mo.
Ako
Ang walang maliw na ako,
ang duyan mo habang buhay
ang walang hanggang duyan mo;
ako ang duyan mo
duyan mo'y ako
duyan mo
duyan
ako
iniyuyugyog kita
sa duyan ng aking pagmamahal;
ako,
ang duyan mo;
ang duyan mo'y ako.
Sa mga sandali ng pangamba,
iniyuyugyog kita
sa duyan
ng aking pag-asa;
ako ang duyan mo,
ang duyan mo'y ako;
Sa panahon ng ating pagnanasa,
iniyuyugyog kita duyan
ng wagas kong pagsinta;
ako ang duyan mo,
ang duyan mo'y ako;
Sa tuwing ika'y nahahapo
buhat sa yugyog ng karurukan;
ng masiglang suyuan,
walang malay kang nahihiga
namamahinga,
sa kandungan ko- ang duyan mo.
Ako
Ang walang maliw na ako,
ang duyan mo habang buhay
ang walang hanggang duyan mo;
ako ang duyan mo
duyan mo'y ako
duyan mo
duyan
ako
Subscribe to:
Posts (Atom)